Stars And Stripes, Made In Belgium

NEWS FROM BELGIUM

FEBRUARY 8, 2013

The flags that were used for the inauguration ceremony of president Barack Obama were produced at a location you may not have expected: Oostrozebeke, Belgium. The Waelkens flag company employs 40 people.  Small orders are embroided, sometimes by hand, at the production facility in Belgium, while large orders are produced on silkscreen machines in Romania.  Waelkens ships about 2,000 flags a year to the U.S.

Belgian Artist René Magritte In The U.S.

HISTORY

JUNE 3, 2013  

By Jason-Louise Graham

“My painting is visible images which conceal nothing; they evoke mystery and, indeed, when one sees one of my pictures, one asks oneself this simple question, “What does that mean?” It does not mean anything, because mystery means nothing either, it is unknowable.” -René Magritte

Will 2013 be the year of René Magritte? Several US museums are gearing up to launch their blockbuster retrospec-tive of the Belgian artist René Magritte starting with the Museum of Modern Art, New York on September 28, 2013. The exhibit moves to The Menil Collection, Houston on February 14, 2014, and ends at the Art Institute of Chicago on June 25, 2014. Works by René Magritte have not been shown in the US for 20 years. Who was he and why the interest?

René Magritte (1898-1967) was born in Lessines, Belgium. He has been acclaimed as one of Belgium’s most prolific artists. Although Magritte’s father was not an artist – rather, a tailor and textile merchant – he always encouraged his son’s artistic aspirations. The eldest of three sons, his talents were piqued by tragedy. At an early age his mother committed suicide. Then, of course, he had lived through both world wars. These experiences changed René Magritte forever.

As a distraction Magritte plunged into writing mystery novels and poetry. During the course of his readings he came across the famous Fantomas serial by Louis Feuillade. The protagonist in the serial is a sinister gentleman thief. Magritte identified with this character which in turn manifested itself through-out his work. Though his artwork is astonishingly witty, thought provoking and beautifully dreamy, this haunting part of his life seems to underscore all his work. The result is an aura of mystery.

The eldest of three sons, René Magritte began taking art courses at the age of 12 in 1910. Magritte’s first landscape depicted the Belgian countryside around Jette, a work that is visible at the Mag-ritte Museum in Belgium today. Magritte’s first great oil painting, “Chevaux dans une Pature” (Horses in a pasture), followed in 1911. He produced his first Impressionist work inspired by Monet, in 1915, at the age of 17.

The early 20th Century was a time when art, politics and academia were closely aligned. Magritte was attracted to the avant-garde. Like others, he believed this movement opened up new ways of seeing the world. This was particularly relevant in the wake of the horrible amount of death and destruction from the First World War (1914-18).

Magritte thus moved to Brussels and joined the Academie Royale des Beaux Arts there in 1918. In Brussels, he rejected what he considered to be a bourgeois, traditional approach to education. Finding little to identify with, he left school in 1918.

After completing his mandatory military service in 1921, Magritte returned home to marry his childhood friend Georgette Berger. Georgette would be-come the artist’s muse and only model. To make a living Magritte began his career as a poster and advertisement designer at a wallpaper company. He did this until 1926. After selling his first painting of the singer Evelyne Brelia, he was signed by Galerie la Centaure. Under their auspices he began a full-time career as a painter.

At the Gallery, Magritte’s work be-gan to reflect his ideals, and he created his first surrealist painting “Le jockey perdu” in 1926. He had been intrinsically changed by the works of the surrealist De Chirico in 1922, and was said to have wept upon seeing De Chirico’s piece “Song of Love” – after which Magritte vowed to henceforth only create paintings that would be visual poems.

Clairvoyance

Magritte’s first exhibition of 61 works at Galerie la Centaure included more acclaimed pieces like “Treachery of Images” and “The Lovers”. The show was viciously savaged by critics, after which Magritte moved to Paris. The decade that followed Magritte’s conversion to surrealism was an exception-ally creative one for the arts; so much so he has henceforth been lauded as Belgium’s most influential artist in the 20th century.

Witty and thought provoking, he began creating strange, memorable images that are considered the first, closest, and most realistic depictions of the surrealist images and experiences we have in our dreams and subconscious imagination. His most enduring depictions include trains steaming out of fireplaces, rooms stuffed to the brim with giant green apples, and bowler-hatted men raining like hailstones from the sky. Many contemporary artists today, such as Jeff Koons and John Baldessari, continue to be influenced by Magritte’s work.

Belgian native Jason-Louise Graham resides in New York. Jason-Louise’s passion for René Magritte extends to her day job as well. Ms. Graham works at Rare Posters Inc., the exclusive distributors for the René Magritte products in the USA. Jason-Louise Graham can be reached at jasonlouise@rareposters.com.

Magritte: The Mystery of the Ordinary, 1926–1938 is organized by The Museum of Modern Art, The Menil Collection, and The Art Institute of Chicago. The exhibition at MoMA is organized by Anne Umland, The Blanchette Hooker Rockefeller Curator of Painting and Sculpture, with Danielle Johnson, Curatorial Assistant, Department of Painting and Sculpture. The exhibition travels to The Menil Collection, Houston (February 14–June 1, 2014), and The Art Institute of Chicago (June 29–October 12, 2014).

Picture information and copyright:

René Magritte (Belgium, 1898-1967). La clairvoyance (Clairvoyance). 1936. Oil on canvas. 21 1/4 x 25 9/16 (54 x 65 cm). Mr and Mrs. Wilbur Ross © Charles Hercovici — Adagp – ARS, 2013.

René Magritte (Belgium, 1898-1967). La durée poignardée (time transfixed). 1938. Oil on canvas. 57 7/8 x 39 (147 x 99 cm).  the Art Institute of Chicago, Chicago.  Joseph Winterbotham Collection © Charles Hercovici — Adagp – ARS, 2013.

“Anneke Soetaert – Gisteren & Vandaag”

MAY 17, 2011

De langverwachte CD van Anneke Soetaert is eindelijk uit!

Marc De Vlieger

Op 7 november 1947, net na de tweede wereldoorlog, werd in Vlaanderen een pittige meid geboren : Anneke Soetaert. Klein maar dapper nam ze in 1963 deel aan het BRT programma “Ontdek de ster”. Met haar soul versie van “Knock on Your Door” sleepte ze meteen de eerste prijs in de wacht. Vier jaar later neemt ze deel aan de preselectie voor het Eurovisie Songfestival, maar in de finale wint Louis Neefs. Toch wordt Anneke door haar deelname enorm populair in Vlaanderen…

Vandaag 9 Mei 2011 heb ik afspraak in Boca Raton, Florida met niemand minder dan ons aller Vlaamse tieneridool van de jaren zestig en zeventig, Anneke Soetaert. Ja, de tijd waar men de ene grote hit na de andere scoorde, de tijd van The Beatles and the Stones… en voor veel muziekliefhebbers nog altijd de beste tijd voor muziek waar we nu nog naar teruggrijpen. “Classics” zijn het nu, pareltjes van muziek die blijven gewaardeerd worden door de nieuwere generaties. De muziek van toen, opnieuw gebruikt in de hedendaagse “American Idol” of de Vlaamse “Idool” show… Blijkbaar was die muziek van toen helemaal niet slecht!

Anneke Soetaert verhuisde in die gouden zeventigerjaren met haar Amerikaanse man Scot Bradford naar de States om er voorgoed te blijven en haar gezin te stichten. Wellicht stelden zeer vele Vlaamse fans zich de vraag, “Hoe zou het met Anneke zijn?”. Wel, hier is het antwoord.

In een klein notaboekje had ik wat vragen neergepend, dingen die ik perse nog wel es aan Anneke wou vragen…momenten uit haar vroegere jaren in Vlaanderen en wat zij vandaag nog zou willen verwezenlijken… wat zijn haar dromen?

Ik kom uit Aalter, O.Vl. en Anneke is van mijn buurgemeente, Ruiselede, W.Vl., slechts een kleine 7 km verder. We spreken wel een totaal ander dialect, hoe gek dat ook mag klinken, maar in Vlaanderen is zoiets mogelijk. Het toeval wil dat ik ook in Florida, waar ik al 32 jaar woon met mijn gezin, weer maar 7 km van Anneke woon.

Mijn Vlaamse jeugdjaren waren net als die van Anneke gevuld met enorm veel muziek, vele baloptredens samen met mijn drie broers met wie ik het orkest “The Nordas” vormde. En zo, zonder het echt te beseffen, volgde ik automatisch Annekes leven en muziekcarrière mee. De eerste ontmoeting met Anneke was heel toevallig eens in Aalter aan het rondpunt. Anneke kwam daar geregeld op bezoek bij de familie Latre die er een gezellig café op nahielden met een stal vol rijpaarden er achter. Die paarden werden verhuurd voor ritjes in de bossen van Aalter, en naar ik vernam had Anneke daar zelfs een paard gekocht. Ikzelf ging daar ook regelmatig om in het pretparkje achteraan de herberg te gaan spelen…dus niet op de schimmel maar op de schommel…Tja, ‘k was dan zeven of achtjaaren dat was mijn Disney World dan…we waren met weinig kontent. We schrijven 1963 en daar stond plots voor mij Anneke Soetaert met haar entourage. Ik dacht bij mezelf, “Wow! Hier staat een superster” want ik had haar al meermalen gezien op televisie en echt veel beroemdheden had Vlaanderen in die periode niet. Bewondering tot en met maar ik durfde geen woord tegen haar zeggen. Anneke het tieneridool, een beeldschone, lieve verschijning, wie had gedacht dat ik haar 47 jaar later zou mogen begroeten als vriend, gebuur, en lid van mijn Belgian Club of Florida? Wat een kleine wereld toch… Anneke is nog even mooi, vriendelijk, vrolijk en charmant als toen, en ze heeft nog steeds die mooie unieke stem…

Marc: Hoe is het zingen eigenlijk begonnen?

Anneke: Toen ik een jaar of twaalf, dertien was zat ik op kostschool bij de nonnekes in Tielt, niet te ver van mijn geboorteplaats Ruiselede. Mijn ouders hadden me een gitaarke gekocht en in Tielt was ik dus ook nog naar de muziekschool gegaan om wat akkoordjes op de gitaar te leren. Ik weet nog heel goed dat ik in mijn klein kamertje op een bewuste avond echt op mijn knieën zat te bidden en Onze-Lieve-Vrouw vroeg om van mij een bekende en goeie zangeres te maken. De eerste optredens waren op school en via mijn beste vriendinnen die het hadden klaargespeeld dat ik terechtkwam in de “Ontdek de Ster” waar ik “I’m gonna knock on your door” zong en ook won. Uit die bekende internationale zangwedstrijden zoals “Ontdek de Ster” en “De Knokke Beker” zijn trouwens ook beroemde zangers als Roger Whittaker en Elton John geboren… Het leek wel een soort Eurovisie Song Festival vanuit Vlaanderen in die prille eerste jaartjes van de Vlaamse Televisie. Ik kreeg er mijn eerste platencontract bij Arcade. En zo begon de bal echt te rollen. De eerste opnames waren “Blue Beat” en “Johnny Boy” en de grote hits zouden gaan komen…

De eerste echte grote doorbraak kwam in de “Knokke Beker” van 1963. Na een auditie in Brugge werd ik uit 800

jonge talenten uitverkoren om deel te nemen aan de nieuwe BRT show… samen met Louis Neefs, Kalinka, Marva, Jimmy Frey, Rita de Neve, Ronny Temmer, Chris Wijnen. Mijn liedje “Rio De Janeiro” werd een enorme hit waarmee ik ook won! Dan kwam Canzonissima 1967, gepresenteerd door Jan Theys. En daar won ik ook met het nummer “Ciao, Adieu, Bye bye “. En ja, ik was plotseling een echte zangeres met heel veel werk, veel succes, vele hits en vooral zeer veel fans, die ik blijkbaar nog altijd heb.

Marc: Wat was voor jou het mooiste moment uit die jaren in Vlaanderen?

Anneke: Een Amerikaanse muziekfirma kwam met de musical “Hair” naar Europa en in elk land zochten ze naar een zangeres om de hoofdrol te zingen. In Duitsland werd dat Donna Summer, en in België was ik dat. Ik kreeg staande ovaties in Brussel tijdens die voorstellingen, vooral met het nummer “How Can People Be So Hard” dat nog altijd een van mijn lievelingsnummers is. De reacties waren enorm en het Amerikaanse showbizz team was in de wolken met mijn vertolking.

Marc: Hoeveel opnames heb je zo gemaakt?

Anneke: Ongeveer tachtig … veel met het grote radio en tv orkest van de BRT en dan later met eigen of studio bands.

Marc: Wie waren toendertijd jouw idolen?

Anneke: Brenda Lee, Rita Pavone, Paul Anka en natuurlijk Elvis.

Marc: Wie waren jouw orkest of band?

Anneke: Wel, geloof het of niet, maar The Pebbles was er eentje van… verder had ik nog The Tipsy’s, The Five Pennies en de enorm goeie gitaarband The Jokers. Begin jaren zestig kon je die bands ook op de dijk van Blankenberge gaan bekijken; enig was dat om als kind ‘s avonds daar te staan en die Shadows geluiden enz. door de avond te horen weergalmen… Ja dat waren de beginjaren voor de Vlaamse muzikanten…veel muziekscholen waren er in die tijd niet, dus ook niet te veel orkesten.

Marc: En toen kwam Scott Bradford in je leven, de geweldige Amerikaanse keyboard speler van de toen zeer beroemde Belgische band “Jess & James.”

Anneke: Ja, via Ward Bogaert van de BRT werd ik in het Amerikaans Theaterin Brussel aan hem voorgesteld en het werd liefde op het eerste gezicht. We werden een stel, muziekvrienden en alles wat erbij hoorde…en we trouwden. Mijn naam in de muziekwereld werd nu Ann Bradford; Scott en zijn band werden mijn begeleidingsorkest. En zo maakten we weer grote hits als “Weet Je, Weet Je”. Ik voelde dat we heel wat muzikale richtingen aankonden en we hebben dat ook gedaan.

Na een paar jaar in Vlaanderen kreeg Scott enorm heimwee en wou terug naar de States (Greenwich, Connecticut). Onze liefde voor elkaar was heel sterk en ik vertrok mee naar een totaal onbekend Amerika. Van zingen kwam nu heel wat minder in huis. Ik was de vrouw van de muzikant en niemand kende me hier in de States. Het leven werd plots totaal anders. Onze dochter Thaïs werd geboren maar ons huwelijk kon na enige tijd niet meer blijven bestaan. Na de echtscheiding ben ik hertrouwd, opnieuw met een Amerikaan, John Valence, de man met wie ik nu nog altijd in liefde mijn leven deel. Onze zoon Jonathan werd geboren in Bethlehem, Pennsylvania. Ex-man Scott verhuisde later naar Atlanta, Georgia en ik, met mijn John en de kinderen, naar het zonnige Boca Raton in Florida waar we nu nog altijd wonen. Gelukkig wonen de kinderen en kleinkinderen in de buurt. Scott is later ook naar Florida komen wonen, niet te ver van ons, daar hij enorm veel van zijn dochter hield. Jammer genoeg is hij een paar jaar geleden overleden en dat was een zeer pijnlijke zaak voor onze dochter Thaïs.

Marc: En nu na al die jaren je nieuwe CD:  “Anneke Soetaert, Gisteren en Vandaag”. Hoe is dat tot stand gekomen? Je hebt eigenlijk niks meer opgenomen in zowat de laatste 35 jaar of zo…

Anneke: Het zingen is altijd in mij gebleven. Maar vooral na de dood van mijn allerliefste moeder in Vlaanderen, een aantal jaren terug, besloot ik voor haar mijn lievelingsnummer “Ave Maria” te gaan opnemen in een studio hier in de buurt; zo zou ik weer vrede vinden met mezelf. Ik moet wel zeggen dat ik meer en meer begon te denken dat mijn trouwe fans in Vlaanderen daar ook wel echt recht op hadden; men begon echt aan te dringen dat ik nog eens zou zingen. Ook de Vlaamse vrienden hier in Florida vroegen me altijd. “Allee Anneke, wanneer neem je nog es iets op, of wanneer treed je nog es op?”. En zo, na lang overwegen en veel omwegen heb ik nu eindelijk de nieuwe CD op de markt gebracht met nummers van vroeger en nu. Ik moet je vertellen dat ik er zelf zeer gelukkig mee ben, vooral met mijn allernieuwste nummer, “Laat me dromen.”

Marc: Hoe is de keuze van de nieuwe nummers gegaan ?

Anneke: Een nummer waar ik al vele jaren weg van ben is het slavenkoor (“Va pensiero”) uit Nabucco van Verdi. Die melodie zat al jaren in mijn kop om maar ik kon er niet de juiste Vlaamse tekst op schrijven, tot onlangs de titel “Laat me dromen” in mijn hoofd begon te dwarrelen. En zo begon ik te schrijven en te herschrijven. Het resultaat is iets waar ik enorm gelukkig mee ben…Het is een tekst waar zowel jong als oud, gelukkig of ongelukkig iets kan in terug vinden voor zichzelf. Ik zing het zeer graag. Mijn man en ik zijn zeer fier op het eindresultaat van de CD. Ook de vele reacties die ik nu al krijg van vrienden en bekenden en fans zijn allemaal echt positief en het doet me deugd weer de reacties van gelukkige fans te kunnen lezen. “Gisteren en Vandaag” is een goeie titel. Verder hoor ik enorm graag het liedje “Kringetjes” en ook “Oh Paradise”, een nummer datSylvain Van Holmen (The Wallace Collection) voor me schreef. Het is een echt bijna latino-tropical meezingertje en vooral ook dansmuziek. En dan natuurlijk “Ave Maria”, het lied waarmee het eigenlijk allemaal begon en waardoor ik ergens terugkom waar ik ben vertrokken. Ik voel mijn moederke en ook mijn verbondenheid met haar, en vooral het hogere in het leven, de verbondenheid met God. Want zo leef ik verder in een diepgegroefd geloof. Ja, we zijn zo opgevoed, thuis hé, en dat blijft verder in me leven, ook hier in Amerika.

Marc: Hoe ga je om met het leven hier in Florida?

Anneke: Ik woon in Boca Raton met mijn allerliefste man John Valence. Mijn geliefde dochter Thaïs en haar tweelingen Maya en Skyla vlakbij – en geloof me, de kleinkinderen zijn alles voor mij. Mijn zoon Jonathan gaat volgend jaar in mei ook trouwen en daar kijken we nu al naar uit. Het wordt een geweldig mooi feest. Ik ben weer gelukkig. Want net zoals voor iedereen heeft het leven ook voor ons zijn ups and downs… laat ons zeggen dat ik nu in een “up” zit.

Marc: Anneke, eerst en vooral dank voor dit gezellig gesprek. Ik zie en voel dat je gelukkig bent en ik zou je graag in naam van alle fans waar ook ter wereld en ook hier, als president van de Belgian Club of Florida,… nog heel veel mooie jaartjes van geluk, goeie gezondheid en vooral nog veel mooie muziek willen toewensen. Ik hoop ook dat men in Vlaanderen gauw plaats maakt voor jou in die nu zo beroemde “Eregalerij” van Radio2 Daar hoor jij zeker thuis en mag je naam in grote letters zeker niet ontbreken…

Anneke: Wel, ik zou ook graag via deze weg iedereen willen bedanken…voor al die mooie tijden daar in Vlaanderen en ook hier in de States. En speciaal dank aan al mijn trouwe fans. Voor jullie heb ik die langverwachte nieuwe CD opgenomen. Ik hoop dat iedereen er tevreden mee zal zijn. Vele groetjes aan alle fans en misschien tot ergens in Vlaanderen nog eens. Wie weet?

NB: De CD “Anneke Soetaert – Gisteren & Vandaag” kan via internet gemakkelijk besteld worden op http://www.annekesoetaert.be/

A Visit From America

POLITICS

JUNE 7, 2011  

VRT News journalist Sabine Vandeputte was in for quite a surprise recently. Descendants of her grandmother’s sister, who had immigrated to America at the turn of the last century, had decided to pay her a visit. It was purely by chance that these far-flung relatives had been able to track her down. Their visit promised to be a very special occasion.

Read all about it on http://www.flandersnews.be.

Follow the link: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws.english/flanders%2Btoday/110604_SVDP

The Sisterhood Of Lace

AUGUST 8, 2011

By Elisabeth Khan

At Nancy VanOphem’s house in Washington, MI, a group of women are relaxing with a cup of coffee and dessert after a long day. They’ve come from near and far to immerse themselves in a topic dear to their hearts: lace. Their “guru” is Anny Noben-Slegers, a veteran lace instructor from Belgium who crosses the Atlantic   each year to lead workshops from Michigan to Florida. This is the 7th year Nancy hosts a class at her home, a place that reflects the passion they all share: lace is on display on every table and wall. Two adjoining rooms of the house are taken over by pillows, pins, and bobbins.

 

A precious commodity

Once upon a time, lace was made exclusively by hand and only royalty, aristocrats, and rich merchants could afford to embellish their clothing and surroundings with it. The Catholic Church, too, favored lace for altar cloths and liturgical vestments. Because of the time-consuming process, Nancy says, a piece of lace was once worth its weight in gold. All over Europe, cities gave their names to the distinctive styles of lace they produced: Venice, Milan, Valenciennes, Chantilly, Brussels, Bruges, and quite a few more. Lace came – and comes – in many different types: bobbin lace, needle lace, ribbon lace, tatted, knitted, crocheted, and finger lace.

The machine age that brought cheap, mass-produced lace almost killed the ancient craft. Almost, but not quite: now elevated to an art, lacemaking is kept alive by a surprising number of women on several continents. Flanders alone has five recognized lace schools. In the United States, the Great Lakes Lace Group (website www.gllgi.org)  and the International Old Lacers(website www.internationaloldlacers.org) provide networking, information, and training.

Today’s handmade lace is more likely to be found in art galleries and museums. Modern lace artists may use colored thread instead of the traditional white, ecru, and black; they may incorporate beads or create pieces out of silver wire and even out of steel cables, as in the case of the Georgia artist Robin Lewis. Antique lace has become highly collectible. Contemporary pieces can be acquired directly from the artists or via reliable sources like the Bruges Kantcentrum (Lace Center). However, don’t go looking for “real Brussels lace” in the tourist shops of the Belgian capital. What you will find there has, in the best case, been hand made in some low-wage Asian country or, just as likely, it’s machine made.

 

Many paths lead to lace

The workshop participants each have a different story to tell about how they found their “calling.” Sharon Saarinen, on vacation in the Finnish lacemaking town of Rauma, could not resist buying all the lacemaking equipment, although she had no idea how to use it. Fifteen years later, she at last found a teacher via the internet (that was Barbara from Macomb). Kathleen Campbell spotted a Princess lace loom from 1903 in the Ypsilanti museum back in 1973 and spontaneously exclaimed, “How interesting!” Next thing she knew, she was invited to take the loom home and try to figure out how to use it. It was a bit complicated and it did take her some time to find the right teacher. Barbara Bulgarelli, a Canadian who lives in Macomb, and her husband are history buffs.  Thirty-five years ago, they came across a lace demonstration in a Revolutionary War reenactment, and the rest, as they say, is history. Cheri Whalen, who lives in Birmingham, discovered lacemaking in a magazine while looking for “something fun to read” on a European trip. She remembers, “I was like, wow – people actually do this?” Before she knew it, she too was hooked.

The outcome is always the same: an interest bordering on obsession. These women make lace – often more than one kind – they collect it, and often also collect books about lace, art and postage stamps depicting lace or lace makers and, last but not least, “sisters” who share their passion. Nancy likes to scour flea markets and used-book stores in Belgium whenever she has a chance, which has led her to serendipitous encounters and “lucky” finds.

 

Ambassador of Lace

Born in Hoeselt, Limburg, Anny Noben-Slegers came to lace relatively late in life – she was almost 40 – after falling in love with a piece by a famous designer she’d seen in Brussels. You could say she took to it with a vengeance: she now teaches seven different lace styles (including three-dimensional flowers) and travels the world as a tireless ambassador of lace. As she continues to create many original patterns incorporating elements of various cultures (African, Native American, etc.) her diplomacy works in multiple directions.  She has created a lace-picture domino game, a lace-horoscope birthday calendar and other lace-themed items that are sold to benefit an anti-cancer charity in Belgium called “Klos tegen kanker,” which can be loosely translated as “Bobbins against cancer.” If lace is alive today, it’s thanks to people like her.

Va Petition To Recognize Flanders’ Contributions To America

POLITICS

NOVEMBER 10, 2011

By David Baeckelandt

The White House has a formal process by which one can petition. It is my belief that the Flemish have long gone unrecognized for their contribution to the discovery and settlement of America. If you share this belief please kindly click on the below hyperlink. If we reach 150 signatures it will allow us to keep the petition live. If we reach 25,000 electronic signatures the White House will formally review our petition. Please spread the word if you believe in this. http://wh.gov/2uD

Gazette Van Detroit Dinner (Feb. 9) To Open Belgian Beer Fest In Westland, MI

JANUARY 28, 2012

Host Danny Dieussaert represents Van Eecke, a family-owned brewery that traces its roots back to 1629.

Like last year, Ashley’s Beer & Grill of Westland is doing its part to beat the winter blahs by organizing a Belgian Beer Festival. Expanded to 11 days (Feb. 9 through Feb. 19), the event will feature over 80 Belgian drafts and over 60 bottled Belgian beers, a special Belgian food menu, a prix-fixe Valentine’s dinner, a Belgian waffle breakfast and more. Most of the offerings require no tickets or advance signup.

However, for the hosted dinners where multiple courses are paired with different beers, as for the beer-blending seminar on Feb. 15, it will be wise to register early, because seating is limited and they did sell out last year!

The Festival Opening Belgian Beer Dinner on February 9 ($75) will be hosted by John Staunton, and the Brewery Van Eecke Belgian Beer Dinner on February 17 ($75) by Danny Dieussaert. Exclusively for Gazette readers, Danny will also host a Gazette van Detroit Dinner on February 16 at 7 p.m. at a reduced price of $62 (this price includes taxes and gratuity). You can register for this dinner online at: http://abbf.ashleys.com/home/order-form/gvddinner or you can contact the Gazette at (586) 777-2720.  Please let us know ASAP if you are interested in car pooling or even chartering a van or bus.

For your eyes only!

The “Gazette van Detroit Dinner” will take about 2 1/2 hours and will include appetizers followed by four (4) courses, accompanied by a total of six (6) different beers. Belgian host Danny Dieussaert of the Van Eecke Brewery in Watou (West-Flanders) will introduce a brand-new offering: Dark Poperings Hommel Beer. Our guests will taste the very first samples to be served in the US!

The original (Golden) Hommel beer has received great reviews on the Beer Advocate web site, with an exceptional 90 points BA score and a 100 points “world class” rating by the Alström brothers. The name Hommel in this case is derived from the word for hops in the local dialect of Poperinge, and not from the homonymous Dutch word for “bumble bee.” The Van Eecke brewery’s other star, Kapittel beer, in its Blond, Abt and Prior variants, will accompany other courses.

Gazette Van Detroit Dinner
With VIP US release of Poperings Black Hommelbier

February 16, 2012 – 7 p.m.
Tickets $62 (i.e. $50 plus tax & gratuity)
Ashley’s Beer & Grill of Westland,
7525 Wayne Rd, Westland MI 48185
(734) – 525-1667

Host: Danny Dieussaert, Export Manager, Brouwerij Van Eecke, Watou (Belgium)

 

MENU

Hors d’œuvres:
Potato & endive soup
Cocktail shrimp in sour cream and dill, served in endive boat
Country Terrine
Belgian Cheeses
Beer: Christmas Leroy
Release of Poperings Black Hommel Bier

Salad:
Grilled Belgian Endive w/ goat cheese, roasted red pepper chutney and a shallot vinaigrette
Beer: Poperings (original) Hommel Bier

Seafood entrée:
Seabass w/ Risotto in a roasted Garlic cream Sauce with basil essence.
Beer: Kapittel Blond

Meat entrée:
Carbonnade met Frites (Classic Flemish Stew)
Beer: Kapittel Prior

Dessert:
Chocolate Salami w/ Raspberries
Beer: Kapittel Abt

The Kid With A Bike

GAZETTE EVENTS

MARCH 29, 2012  

BELGIAN MOVIE opening in Michigan this Friday, March 30, 2012 – exclusively at the Main Art Theatre in Royal Oak:

“THE KID WITH A BIKE” (Le gamin au vélo) by Jean-Pierre and Luc Dardenne.

Winner of the Grand Jury Prize at this year’s Cannes Film Festival, the deeply moving new film by the Dardenne brothers (L’enfant, Rosetta) delves into the emotional life of troubled 11-year-old Cyril (newcomer Thomas Doret). When his father (Jérémie Renier) abandons him, Cyril obsessively tries to find his bicycle—after all, his father must have cared about him enough not to sell that off, he reasons. Almost by accident, he becomes the ward of a kind hairdresser (Cécile de France), a woman who seems surprised to find herself so determined to help him. With his wild, unpredictable behavior and his disastrous search for father figures, Cyril risks losing her—though she refuses to give up without a fight. Full of heartbreaking betrayals and unexpected grace, THE KID WITH A BIKE is a film about a child, abandoned to the elements, learning to become good. (IFC Films) This film is rated PG-13.

Main Art Theatre
118 North Main St
Royal Oak, MI 48067

For showtimes, phone (248) 263-2111

Or see:

http://www.landmarktheatres.com/Market/Detroit/Detroit_Frameset.htm

Landen In Finale Van De Strafste School

APRIL 25, 2012

LANDEN – De Bovenbouw van de Sint-Gertrudisschool in Landen is goed op weg om de strafste school van Vlaanderen te worden. Sinds gisteren is de school al de strafste van Vlaams-Brabant. Sint-Gertrudis kwam als provinciale laureaat uit de bus bij de wedstrijd De Strafste School 2012 op radiozender MNM (vroeger Radio Donna). Op 9 mei maakt de jury van de wedstrijd, die bestaat uit Tom Dice, Aagje Vanwalleghem en Tom De Cock, bekend wie de wedstrijd wint. Voor het zover is, komt de jury nog op bezoek bij de vijf provinciale winnaars. In Landen houdt ze halt op donderdag 26 april om 9 uur. Aan de uiteindelijke winnaar schenkt Vlaams onderwijsminister Pascal Smet (SP.A) een hypermoderne multimediacorner. (Uit Het Nieuwsblad van zaterdag 21 maart, 2012.)

Meer info over “Strafste School” : http://www.mnm.be/shows/dss2012/de-strafste-school-2012

Learn About Flanders, In Flanders!

MAY 11, 2012 

By David Baeckelandt

As a young Flemish-American growing up in Chicago I earnestly wished to study in the country where my father and grandfather were born. Unfortunately I was unable to find any such program in Flanders or Belgium at the time, and neither did I find any opportunities to study about Flanders as an undergraduate here in the U.S. As a result, I ended up studying abroad in Asia. While not a bad career move, I would have much preferred a chance to study in and about Flanders. Today’s North American students, however, have more options. While still not plentiful, there are now several paths open to aspiring or current college students to enroll at academic institutions in Flanders. There are also foundations being laid for an exciting new channel for study about Flanders in the United States.

 

Unique features

It is important to understand some unique features about education in Belgium. Did you know that Flanders has had a continuous university present for nearly 600 years? The Catholic University at Leuven (KUL) was first established in 1425. That tradition has enabled Flanders’ universities to rank among the top universities in Europe and the world.

Belgium, as you may be aware, has a unique structure. A federal state, it consists of three “Communities” based on language (Dutch, French, and German) and three “Regions” (Flanders, Brussels, and Wallonia) based upon territorial boundaries. Each Community and Region is constitutionally allowed a parliament (although the Dutch and Flemish parliaments were early on combined into one). These parliaments – which are in addition to, and not subordinate to the Belgian Parliament – govern specific “competencies” for their respective constituencies. Education is a competency of the “Community”. Thus, if you have an interest in studying in Belgium, you will need to determine which Community you wish to study in before pursuing your educational dreams there.

Flanders has six universities and more than twenty colleges. These universities are world-class institutions and are located in Brussels (Vrije Universiteit Brussel & Hogeschool-Universiteit Brussel), Leuven (KUL), Ghent (Universiteit Gent), Antwerp (Universiteit Antwerpen), and Hasselt (Universiteit Hasselt) in Limburg. KULAK, a branch of KUL located in Kortrijk, features a complete university campus in West Flanders. The twenty-plus colleges and other “institutions of higher learning” are spread across the country with some located in smaller cities such as Bruges and Ostend.

For Americans and Canadians aspiring to study in Flanders, it is important to realize that whatever path pursued, one needs to apply for both admission to the academic program and legal permission to reside in Flanders.

 

How to study in Flanders

Currently, there are three paths to undergraduate study in Flanders:

a)      Enroll at a Flemish University (instruction in Dutch, which requires proficiency in Dutch);
b)      Enroll at an International University in Brussels (instruction in English);
c)      Study Abroad at a Flemish University (instruction in English);

To study at a Flemish University in Dutch, the path is relatively straightforward. One applies directly to the school. But what if you do not have adult proficiency in Dutch? Vesalius College is one option. Originally established as a joint effort between Boston College and the Vrije Universiteit Brussel, today it is a distinct school in association with the VUB. Located across the street from the VUB’s main entrance, it follows a North American curriculum with instruction in English. Its more than 300 students hail from more than 45 countries. Tuition per semester is 5,400 Euro (about $7,000). Vesalius estimates additional costs of approximately 6,000 Euro ($8,000) per semester.

Many Flemish universities also offer intensive language courses during the summer vacation (July-August) to prepare foreign students for the coming academic year. And, by the way, Ph.D. candidates in various fields have been able to do their research and write their dissertations in English for decades.

Another option for English speakers are the study-abroad programs offered by American universities. In the past, these were largely individual-driven. Nowadays many schools, among them the University of Illinois, have group programs. Moreover, the University of Illinois has opened their program to any North American student – one need not be a student at their Urbana-Champaign campus. U of IL pegs tuition per semester at nearly $8,000 and estimates the costs of living in Leuven at approximately $5,000 per semester.

 

Financing

Rarely do today’s students attend universities without some financial assistance. Thankfully, there are a variety of funding sources for students of these programs.A person who has resided for two years continuously in Flanders may apply for financial aid from Flemish government entities. Or, if you are an American with language skills in any of the official languages of Belgium (Dutch, French, German) and have already been accepted to a Belgian university, you may apply for a scholarship with the Belgian American Educational Foundation in New York City. Since its founding in the 1930s, more than 900 Americans have received scholarships from the BAEF. This year alone nine Americans (and 81 Belgians) received one of these scholarships.

Vesalius College and the University of Illinois both count as accredited schools and so standard paths for U.S. educational aid (including GI Bill funding) are open to their students.

In addition, while the scope of this is unclear, scholarships may be available through other sources. Some Belgian Clubs in the U.S. sponsor scholarships for members’ children (a list of the Belgian Clubs in the U.S. can be found here: http://www.diplobel.us/BelgianCitizens/ClubsAssociations.asp).

 

Flemish and Dutch Studies in the U.S.

Few U.S. universities offer anything in the way of Flemish studies. The University of Michigan at Ann Arbor is a notable exception. Dutch language studies are offered in areas with an important ethnic-Dutch population, such as Grand Rapids, Michigan.

While this remains a drawing-board concept for now, the University of Illinois has initiated discussions about establishing a dedicated curriculum offering Dutch language, Flemish culture and history, which would be unique in the United States.

In part to support such an endeavor, several Flemish-Americans recently established the Flemish American Heritage Foundation. The FAHF’s mission includes (among other things) funding scholarships for Flemish Studies. Those interested in the FAHF can contact me directly at debendevan@hotmail.com

 

Conclusion

Today’s students have a plethora of opportunities to learn more about Flanders and Belgium. Programs today also permit American students to study in Flanders without acquiring Dutch proficiency. Future programs may even give Flemish-American students to major in the study of their ancestral homeland right here in the U.S.A. Truly, Flemish studies have come a long way.


LINKS

 

General

Study in Belgium: http://www.belgium.be/en/education/coming_to_study_in_belgium/
Studying in Flanders: http://www.studyinflanders.be/
Studying in Brussels: http://www.brussels.irisnet.be/education-and-training/home/3/1/studying-in-brussels-as-a-foreign-student

 

Studying Dutch in Flanders:

http://onderwijs.vlaanderen.be/infolijn/faq/talen/ouder/NederlandsinVlaanderen.htm
List of Universities in Flanders: http://www.studyinflanders.be/en/institutions/universities/
List of Colleges in Flanders: http://www.studyinflanders.be/en/institutions/university-colleges/

 

Specific Programs

University of Illinois Study Abroad at KU Leuven: https://app.studyabroad.illinois.edu/index.cfm?FuseAction=programs.ViewProgram&Program_ID=10839
Vesalius College: http://www.vesalius.edu/
Scholarships for Graduate Study in Belgium
Belgian American Educational Foundation: http://www.baef.us
Flemish Government Scholarships & Grants Program: web http://www.ond.vlaanderen.be/english

 

Flemish University Associations

Antwerp University Association: http://www.associatie-antwerpen.be
Brussels University Association: http://www.universitaireassociatiebrussel.be
Ghent University Association: http://www.augent.be
K.U.Leuven Association: http://www.associatie.kuleuven.be
Limburg University Association: http://www.auhl.be

Other organizations:

The accreditation body for higher education programmes in Flanders and the Netherlands: http://www.nvao.nl
Recognition of foreign degrees (NARIC-Flanders): http://www.ond.vlaanderen.be/naric/
Flemish Interuniversity Council (VLIR): http://www.vlir.be
Flemish Interuniversity Council, secretariat for University Cooperation for Development (VLIR-UOS): http://www.vliruos.be
Council of Flemish University Colleges (VLHORA): http://www.vlhora.be

Mare’s Milk: Not Just For Foals

THE GOOD LIFE

MAY 14, 2010  

To Ghengis Khan’s Mongolian hordes the horse was not only a mount but also a source of nutrition that enabled them to conquer a large part of the Old World. In present-day Mongolia, too, horse milk (mostly fermented) is considered a health potion.

But did you know that even Belgium and The Netherlands have at least ten horse dairies between them?  The one in Lint, near Lier, is very well known. A liter of mare’s milk sells for € 7,50, about $10. Fresh mare’s milk is not only delicious and easy to digest, but it is indicated for children who are allergic to cow’s milk as well as patients with eczema or digestive problems like Crohn’s disease. Several European universities, among others, that of Jena in Germany, are researching its uses.

In the United States this kind of milk can be found only in powdered form (for the time being), and for the benefit of foals; but who knows…

 

Paardenmelk: niet enkel voor veulens

Voor de Mongoolse horden van Dzjengis Khan was het paard niet alleen een rijdier maar ook een bron van voeding die hen toeliet een groot gedeelte van de Oude Wereld te veroveren. En ook in hedendaags Mongolië wordt (vooral gefermenteerde) paardenmelk als een gezondheidsdrank beschouwd.

Maar wist u dat ook in België en Nederland minstens een tiental paardenmelkerijen zijn? Die van Lint, nabij Lier, is heel bekend. Een liter merriemelk kost er €7,50, zowat $10. Verse paardenmelk is niet alleen lekker en licht verteerbaar, maar wordt aangeraden voor kinderen met koemelkallergie zowel als voor mensen met eczema of maag- en darmklachten, zoals de ziekte van Crohn. Verschillende Europese universiteiten, o.a. die van Jena in Duitsland, bestuderen haar nut.

In de Verenigde Staten is dit soort melk (voorlopig) alleen in poedervorm te krijgen, en bestemd voor veulentjes; maar wie weet…

Real “Mattentaarten” in Clawson, Mi

THE GOOD LIFE

SEPTEMBER 7, 2010

BY ELISABETH KHAN-VAN DEN HOVE

Not an April Fools’ prank, but joyful news for Metro Detroit: Dick Julian, owner of the Julian Brothers Bakery, a hidden gem tucked away in a nondescript strip mall off Rochester Road near 14 Mile, has been turning out a couple dozen of the delicacies – all but indistinguishable from the Belgian original – on an almost daily basis for several weeks now. (The extra touch is the almond on top, giving the American customer a clue as to the flavor of the pastry).

As the name “mattentaart” is protected in Belgium and limited to the area around the town of Geraardsbergen (East Flanders), where this regional specialty was first developed, we may have to call it “mittentaart,” after the shape of our Lower Peninsula. Just kidding! At Julian Brothers, the pastries are referred to as “Belgian almond cakes.”

There’s not a drop of Belgian blood in the Julian family, but plenty Italian. “My grandfather had to change his name from Giuliani,” says Dick, “in order to find a job.” And the brothers? “I tried to get all of my brothers to work in the bakery with me at one time or another, but in the end they didn’t like it and left. But one of my sisters is still here.”

“A baker’s life is not easy; it ‘s tough on the family, on the marriage, too,” says Julian when I tell him how old-fashioned warme bakkers, who bake fresh bread every night, are fast disappearing in Belgium. Julian has worked in bakeries since age 13, when he started as a bench hand or apprentice, cleaning and oiling baking pans. In his early twenties, he tried several other jobs like bartending and pharmaceutical sales, did stints in a bank and worked for Chrysler. At age 26, wearing a suit and tie straight from his office job, he spotted a “For Rent” sign on these premises. The landlord laughed – “That’ll never work!” – when Julian told him he planned to open a bakery there. That was 38 years ago. Nowadays, 20 to 35 people are employed here (including part-time workers) at any given time as bakers, sales staff, and cleaners. Dick Julian still loves the job; he has no intention of retiring.

To keep things interesting, Julian is open to innovation, and when longtime customer Laurie Kohler and her Belgian husband, Ivan De Wilde, gave him the recipe for the mattentaart, he started experimenting with it in his spare time. The process reminded him of certain Italian specialties made with Ricotta or Mascarpone cheese. It took him about four months of trial and error to get to the point where the De Wilde family said, “No more changes, you got it just right!”

The little cakes appeared on the bakery shelves without much fanfare. Belgians started turning up by word of mouth, some of them driving half an hour or more, coming back for another dozen soon after. Dick also hands out samples randomly to customers. The novelty has been well received by the locals, Dick reports, but “the Belgians’ eyes just light up seeing them.”

At the moment, the “Belgian almond cakes” retail for $1.79 apiece. “It’s a fairly laborious procedure,” the baker says, “starting with the making of cheese curds. Right now, I buy my milk in gallon containers, but I’m looking for a bulk supplier, so I can get the cost down. Then it will become cheaper for my customers, too. I prefer to do a volume business, rather than selling exclusive, expensive things. I don’t see myself as an artist either. I just want to make good things that ordinary people will love to eat.”

Any other products of interest to our readers? “We have a full assortment of European-style cookies,” says Julian. “We also make lunch foods, and will make just about anything you care to order.” It’s news to him that his raisin egg bread reminds me of Belgian “koekebrood” (cake bread) or “kramiek.” The only difference is that his loaf is braided, which we don’t usually do in Belgium. “Give me the original Belgian recipe,” Julian says, “and I’ll try it!”

P.S. Mr. Julian has started experimenting with recipes for Belgian honey cake, known as “peperkoek,” “ontbijtkoek,” or in French, “pain d’épices.” He hopes to come up with a saleable product by December 2010.

www.julianbrothers.com
518 S Rochester Rd
Clawson, MI 48017-2124
(248) 588-0280

When The Saints Go Marching In

SEPTEMBER 7, 2010  

By PAULA MARCKX

When I went to meet Boogie Boy, a phenomenon in the current music world, I wasn’t prepared to receive a crash course in Jewish history. In half an hour, I learned all about Ashkenazim (Jews originating from Eastern Europe), Sephardim (with customs and traditions originating in the Iberian Peninsula) and Klezmer, the musical tradition of the Ashkenazim as played by professional musicians at weddings and celebrations. Boogie Boy, also known as Paul Ambach, talks about his Jewish roots (he is the proud son of an Ashkenazi father and a Sephardic mother) with the same passion as he does about blues, gospel, and soul.

Before World War II, his father, Jozef Ambach, (the son of a Polish Klezmer musician) was a gifted opera and bel canto singer often compared to the legendary Jewish tenor, Josef Schmidt. When the Nazis invaded Belgium, he fled with his family, attempting to reach Switzerland. Fate would see to it that he didn’t have to go that far. In France, he ran into André Cluytens, the Antwerp-born conductor of the Lyons Opera. Knowing Ambach’s merits and his situation, he hired him under an alias, Jozef Peeters. Once the war ended, Jozef returned to Antwerp, where in 1948 his son Paul was born. I can easily imagine him as a baby (a very lively one), as he still has that darling baby face.

Education being highly prized in the Ambach family, Paul went to the University to study Russian, the language most in demand in those days. Was he a good student? According to his professors, “he had the temperament but not the technique.” Along the way, he discovered a talent for organizing parties. The word was that he was crazy, but good at what he was doing. He made things happen, and people trusted him. At 22 he was ready for the big time and organized his first concert, with James Brown, the Godfather of Soul, no less.

No need to ask Paul if James Brown influenced him. Brown had an influence on anybody who had soul in him, as Paul did (a treasure seldom found in a white man). He was classically trained but ready for rhythm and blues. It became a calling, more than a job. Apart from putting on shows, he himself performed at venues big and small. Before long everybody knew that where Boogie Boy was there was ambiance and a lot of fun. Inspired also by Ray Charles, whom he had met several times and with whom he felt a close bond, he whipped audiences into a frenzy with his swinging performances, not only in Belgium but around the world. After an appearance at the Montreux Jazz Café, a Swiss newspaper wrote: “A real Belgian product, Boogie Boy and The Woogies go down your throat like a good Trappist beer; it is strong, it makes you drunk, and one feels like keeping on drinking for the rest of the night. It is very greasy, it is very hot, and so damned good!”

Nowadays, Ambach is known worldwide as both a musician and a concert promoter. Many great names (Frank Sinatra, Ella Fitzgerald, The Rolling Stones, Bruce Springsteen, Michael Jackson, etc.) have appeared on Belgian stages thanks to Paul Ambach, the businessman who made it happen. But once he is on stage, Boogie Boy, the party animal, takes over. In 1997 he was named a Cultural Ambassador for Flanders.

Paul’s son Nathan is also a very talented singer. Not that long ago when father and son were performing together at the New York Sugar Bar – a hot spot for celebrities like Stevie Wonder, Whoopie Goldberg, Michael Douglas, Eddy Murphy, and many others – they were accosted by a woman who worked for the TV show, “America’s Got Talent.” Even to Paul, used to success by now, it came as a surprise. “This is my son,” he kept saying, pointing to Nathan with pure delight. “We expect you in four days from now,” the lady said. Paul hesitated before he objected: “In four days, we have to be in Belgium.” “What do you have to go to Belgium for?” she asked. “We live there!” Paul answered. “You mean you’re not Americans?” The woman insisted they audition anyway, which they did and – surprise, surprise – father and son were selected for the second round as favorites of the jury! Meanwhile Paul is on a sabbatical from his concert promoting business, taking things as they come. And come they do, that much is clear. Even when he’s not seeking them out, people stand in line for this man who makes them swing and feel good. In his own words: Boogie Boy is the name, music is the game! www.boogieboy.be. (Gazette van Detroit of June 24, 2010)

Ze Noemden Hem “Le Fakir Birman”

UIT DE OUDE DOOS

SEPTEMBER 7, 2010

By ROBERT FOSSEZ

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren hoe ik op een zonnige lentemorgen Het Nieuwsblad opende in ons ouderlijk huis in Roeselare en mijn oog op een kort bericht viel (een “annonce” zoals ze dat in de Westhoek noemen). Met de nieuwsgierigheid van mijn jeugdige jaren las ik: “Overleden in Parijs op 12 december 1952: Fakir Birman (alias Charles Fossez). De familie zoekt dringend naar aanverwanten in Frankrijk en in België.” En dan volgde een telefoonnummer, blijkbaar in Parijs. Fier als een gieter bracht ik de krant naar ons vader, maar die scheen om één of andere reden absoluut geen interesse te hebben om hierop in te gaan. Niettemin, tussen een pot koffie en een stuk koekenbrood, vertelde hij mij later het levensverhaal van zijn eertijds wereldberoemde oom. Het volgende verhaal is het resultaat van dat gesprek, aangevuld met informatie geput uit het excellente familiearchief van mijn broer Guido.

Wanneer we aan een “fakir” denken dan komt ons gewoonlijk het beeld voor ogen van een vent met een tulband op zijn kop die op een bed van scherpe nagels ligt te mediteren. Met nog meer verbeelding zien we in de achtergrond een slanke meid die met haar fluwelen fluitspel een slang uit een rieten mandje lokt. Helaas, dit alles was niet het geval met onze fakir Birman. Hoe kwam hij dan aan die vreemde naam? En waarom wordt hij de dag van vandaag nog altijd vereerd in Parijs als de eerste auteur (en bijgevolg de uitvinder?) van de horoscoop die over heel de wereld in dagbladen verschijnt ?

Ons grootvader Jules Fossez, die vele jaren naast ons woonde in Roeselare, was geboren en getogen in het landelijke dorp Oost-Nieuwkerke, een boogscheut van de Rodenbachstad in de Westhoek. Het was een kinderrijk gezin en één van zijn broers werd in 1901 over de doopvont gehouden met de naam Charles. Al van in zijn apenjaren was Charles (later gekend als “verbrande Pieren”) een wilde vent die zijn ouders enorm veel zorgen aandeed. De burgerij van Roeselare beschouwde hem als een blaaskaak, bij gelegenheid stuntman, en een grote vrouwenzot – maar niettemin ook een genie, die in het Parijs van de jaren dertig teerde op de goedgelovigheid van simpele lieden. Mettertijd waren zijn exploten alsmaar erger geworden, tot het helemaal niet meer boterde tussen hem en zijn familie. Toen hij in de twintig was, liep de koppige maar oerslimme Charles van huis weg om zijn geluk elders te beproeven. Naar verluid sprak hij bij zijn afscheid nog rap een vervloeking uit over de rest van zijn familie en al hun nazaten en er wordt wel eens beweerd dat dit de oorzaak zou zijn van de vele tegenslagen die onze familie in latere jaren ervoer, maar dat nemen we toch met een korreltje zout.

Charles Fossez arriveerde in de Gare du Nord in Parijs in December 1930 en zijn geldbeurs was op dat ogenblik al even mager als hijzelf. Maar daarover maakte hij zich geen zorgen; hij had namelijk ideeën in zijn kop en veel courage, en was ervan overtuigd dat dit genoeg was om zijn fortuin te maken in de wereld. En hij had gelijk ook, zoals later bewezen werd. Hij installeerde zich in een onooglijk klein bureeltje in het Quartier Saint-Lazaire, en investeerde zijn overgebleven centen in een ongewone onderneming. In een periode waarin helderzienden en astrologen hun onbewezen talenten niet durfden publiek te maken, plaatste Charles volle bladzijden advertenties in alle dagbladen van Parijs: “Fakir Birman, 14 Rue de Berne, fakir clairvoyant. Dans l’ennui, venez à lui.” (Helderziende fakir. In de zorgen? Kom naar hem!) Om de juiste atmosfeer te scheppen liet hij inktzwart behangpapier aanbrengen met een gouden boord. Waar hij de naam Birman vandaan had gehaald weet niemand in onze familie. Hij was zeker nooit in Birma geweest en vond het waarschijnlijk in een schoolatlas.

Een van zijn eerste cliënten was een vrouw van de wereld, de echtgenote van een beroemde orkestleider. De man in kwestie had een verhouding met een violiste in zijn orkest maar daarvan was de echtgenote zich niet bewust. Birman bracht haar echter vlug op de hoogte. De ontmaskerde echtgenoot werd razend en sleepte Birman voor het tribunaal. De gerechtszaak werd één van de grootste evenementen in Parijs in die periode en “le tout Paris” las het verslag erover in de dagbladen. Fakir Birman engageerde de beste advocaat in de stad voor zijn verdediging, de fameuze Maître Valensi, die radicaal alle schuld van zijn cliënt ontkende. De voorzitter van het tribunaal, M. Daniël Massé, ging daarmee akkoord en oordeelde zelfs dat de kosten van het proces door de orkestleider moesten betaald worden. Het was een enorme triomf voor fakir Birman en gedurende de eerstvolgende maanden werd zijn kantoor overspoeld met alle soorten Parisiennes die vermoedden dat hun echtgenoot er een maitresse erop nahield. En zo was zijn carrière gelanceerd en zijn succes gegarandeerd!

In het jaar 1938 had hij maar eventjes 50 secretaressen in zijn burelen die iedere dag twee postwagens moesten afladen met 20 tot 30 zakken post per wagen, de meeste ervan met een dikke cheque of een hoop Franse franken in de enveloppe. In Maart 1932 trad hij op in een gala ten voordele van de “Société pour la protection de l’enfance contre la tuberculose” (Vereniging voor de bescherming van kinderen tegen tuberculose). Op het podium van de Wagram zaal liet hij zich opsluiten in een ijzeren kooi met grote sloten eraan, samen met honderd veertien uiterst hongerige rioolratten. We mogen niet vergeten dat dit het Parijs was van de jaren dertig! Maar vooraleer men de sloten kon aanbrengen liep toevallig een stomme foxterriër het toneel op en duwde de deur van de kooi open. Al de ratten ontsnapten in een oogwenk en totale hysterie brak uit in de zaal. Enkele dames vielen van hun stokje en de rest klauterde gillend op hun stoelen. De mannen dachten dat het allemaal deel uitmaakte van de vertoning en applaudisseerden met veel enthousiasme. De volgende dag stonden alle dagbladen in Parijs vol met het nieuws over de moed van fakir Birman en chansonniers componeerden romantische balladen over de heldendaad van mijn voorvader. (Maurice Chevalier was populair met “Moi, je suis le fakir” en Ray Ventura zong “Ainsi disait le fakir”) Hij was nu meteen aan de top van zijn carrière.

Een maand later ging Charles Fossez – alias Fakir Birman – naar Griekenland, waar hij zich liet opsluiten in een gewone kist. Hij tekende een contract met de directeur van het plaatselijk zwembad dat hij voor 45 minuten in die kist op de bodem van het zwembad zou verblijven. De kist werd verzwaard met zandzakjes om beter te zinken. Door een verkeerd manoever van de zwemmeesters werd de kist echter eerst neergelaten met Charles zijn voeten omhoog (komt dat tegen!). In de kist kon hij niets horen, maar door zijn lage bloeddruk en zijn training om met een minimum aan lucht te kunnen leven lukte het experiment toch en Charles was de held van de dag.

De Nationale Loterij werd, na jaren geschorst te zijn, in 1934 eindelijk weer toegelaten in Frankrijk. Onze fakir nam van die gelegenheid gebruik om weer eens een van zijn occulte technieken te beoefenen, namelijk de numerologie. Blijkbaar hangt in die discipline alles af van uw geboortedatum; ook de angst voor het nummer 13 kadert in die wetenschap. Hij gaf iedere week een causerie op de radio en werd in zijn consultaties overstelpt met vragen naar het winnend nummer. Hij gaf toe dat hij, helaas, niet het winnende nummer kon voorspellen, maar zei dat hij kon adviseren of het een goeie of een slechte dag was om lotjes te kopen.

Charles werd meteen ook een grote promotor van de Tour de France waarin hij meereed met de karavaan en aan de toeschouwers langs de baan een miljoen gele enveloppen uitdeelde, elk met een horoscoop erin en een lotje voor de tombola. In 1933 schreef hij zijn eerste horoscooprubriek (de eerste in de wereld?) die werd uitgezonden over de radio door het radiostation “Le Poste Parisien”, de voorloper van France Inter. Kort nadien verscheen de rubriek voor het eerst in een krant, “L’intransigeant”. Het werd direct een enorm succes bij de bevolking van Parijs, zowel de rijken als de arbeidersklasse.

Op de wereldtentoonstelling van 1937 fungeerde Charles zelfs als “voorzitter van de afdeling occulte wetenschappen” in het Franse paviljoen en in datzelfde jaar verscheen ook zijn boek, “L’ Almanach du fakir Birman”. Einde 1939 publiceerde hij zijn memoires onder de titel “Mes souvenirs et mes secrets” en het werd een bestseller over heel Europa. Hij was intussen schatrijk geworden, en ging vaak op verlof naar de Côte d’Azur, in die tijd een luxe gereserveerd voor de hogere bourgeoisie.

Maar zijn geluk bleef helaas niet duren. Hij werd er door de fiscus van verdacht zijn fortuin niet altijd eerlijk te hebben verdiend en ook zijn belastingen niet constant te hebben betaald. Men begon zijn zaken te onderzoeken met een vergrootglas. In 1944 publiceerde de fiscus zijn rapport. Birman werd veroordeeld voor fiscale fraude en er werd hem een straffe boete opgelegd. Zijn fortuin slonk rap tot bijna zero en, ten zeerste ontgoocheld over het Franse gouvernement, besloot hij dan maar zijn zwarte baard af te scheren en zijn tulband aan een nagel te hangen en dus zijn loopbaan van fakir vaarwel te zeggen. Gedurende zijn zeven jaar als Fakir Birman had hij advies gegeven aan 502,000 cliënten, ongeveer één Fransman op veertig. Nu veranderde hij zijn naam officieel terug naar Charles Fossez.

Op liefdesgebied had hij in zijn leven geen geluk, hij bleef namelijk een vrijgezel tot aan zijn dood op 12 december 1952. Volgens de Franse auteur Christian Fechner leed hij aan een ernstige zenuwziekte en pleegde hij tenslotte zelfmoord door verhanging in zijn appartement. Maar het einde van zijn fakirisme was niet het einde van zijn succes in Parijs. Vanaf 1944 tot aan zijn dood in 1952 was hij partner in een firma van damesondergoed, vooral “gaines” en korsetten, die zeer populair waren in die jaren. De firma was gestart in 1926 door een zekere Marcel Bena. De grote bijdrage van Charles Fossez(een man ook begaafd met een ongewoon gevoel voor “le commerce”) aan het succes van de firma bestond in de introductie in 1944 van het merk “Barbara”, hetgeen de firma toeliet in korte tijd de Amerikaanse markt te veroveren, en ook het invoeren door Charles van de postorderverkoop en een reeks parfums. Naar verluid was Barbara de naam van één van de vele liefjes die Charles erop nahield in Parijs. De merknaam Barbara wordt heden nog door de firma op wereldniveau gepromoot en schijnt zeer populair te blijven bij het vrouwelijk geslacht (natuurlijk… alhoewel het mannelijk geslacht er ook geen problemen mee heeft).

Een van de meest gekende uitspraken van deze merkwaardige man was iets dat hij in zijn latere jaren aan een vriend toevertrouwde: “Toen ik fakir was opende ik iedere morgen mijn ramen en vulde mijn longen met lucht. En de hele dag verkocht ik die lucht in kleine dosissen, want tenslotte is dat wat ik ben, een heleboel lucht en niets meer…”. Door sommigen in het milieu van de astrologie werd hij afgetekend als een charlatan, maar wanneer wij in de familie terugdenken aan dat verhaal dat ons vader vertelde, dan zijn we toch een beetje fier dat een van onze voorvaderen een avonturier van het hoogste kaliber was.

Polish Veteran Remembers Antwerp in 1944

Kazimierz Wiacek, a Polish veteran who participated in the Liberation of Belgium in 1944, passed away on September 9, 2010. He fell victim to the West Nile virus at the age of 95. The article below appeared in our paper a year ago and elicited many reader reactions. Our country has not forgotten the valiant Poles. Rest in Peace, Kaz. You earned it.

Read More

IN MEMORIAM FRANK VANDENBROUCKE

Door zijn genetica en zijn omgeving was Frank Vandenbroucke voorbestemd om topprestaties in het wielrennen te behalen. Vanuit het labo bleek dat hij beschikte over uitzonderlijke gaven wat betreft type spiervezel, conditievermogen en biometrie :  vooral zijn maximale vermogen versus zijn gewicht was fenomenaal hoog.

Read More

CANADESE AFSTAMMELINGEN VAN ARTHUR NAEYAERT OP BEZOEK IN VELDEGEM EN TORHOUT

Op 28 en 29 augustus 2010 zijn Kathleen Naeyaert met haar man, Ken Letwin en zonen Michael en David, woonachtig te Barrie (Ontario) op bezoek geweest bij familie van hun grootvader Arthur Naeyaert. Arthur Naeyaert was tijdens de Eerste Wereldoorlog een beroemde en gevreesde “franctireur” (scherpschutter) voor de Duitse bezetters in zijn geboortestad Torhout en het Brugse Ommeland. Arthur is vijfmaal gevangen genomen door de Duitsers maar is telkens kunnen ontsnappen. Na de oorlog is Arthur in 1920 getrouwd met zijn vriendin Martha Mortier om daarna op 28 oktober 1920 te vertrekken met de “Scandinavie” naar Canada. Arthur en Martha hebben zich eerst gevestigd in Manitoba om zich in 1932 definitief te nestelen als farmers in Leamington, Ontario.

Read More

EDDY AND PATRICK were his soul mates

Nestor Gernay is an interesting guy. When you meet him for the first time you realize immediately that you don’t have to do with the average immigrant, but with someone who has devoted his entire life to maintaining the ties between Flemish and U.S. cycling and promoting everything else to do with Belgium and Flanders in this country. Now sixty-eight and very healthy, with a generous smile and deep blue eyes, when he begins to tell anecdotes, there is no stopping. It is soon clear that his heart still lies in Tielt, West Flanders, from where he and his parents moved to this country in 1954.

Read More

THE FINANCIAL CRISIS AND REGULATORY RESPONSE

On Monday, January 25, 2010, on the occasion of the visit to Washington of Chairman Wouter Beke and four other members of the Belgian Senate’s Finance and Economics Committee (Fineco), the Embassy organized a Breakfast-Roundtable dedicated to “The Financial crisis and Regulatory Response – Belgian and Transatlantic Perspectives,” with the participation of Senator Berni Collas, Deputy Chairman of the Committee, Mr. Jules Muis, former Director General (Audit) at the European Commission, Mr. Peter Kerstens, Financial services counselor with the EU Delegation to the US and Mr. Nicolas Véron, Senior fellow at the Brussels-based Bruegel Institute and a Visiting fellow at the Peterson Institute in Washington.

Read More