Walter Van Den Broeck Over Peter Jules Van Den Broeck

JULY 21, 2013

Dit is een fragment uit ‘Aantekeningen van een Stambewaarder’. De boeken van Walter van den Broeck verschijnen bij De Bezige Bij Antwerpen.

Op een legale manier kon je immigratie nooit worden geregeld. Gelukkig waren de immigratiewetten in die tijd niet zo erg streng. Je arriveerde en je ging gewoon aan de slag. Verder werden er geen vragen gesteld.

Spoedig knoopte je kennis aan met een sergeant van de havenpolitie. Of die je geen job kon bezorgen? Om het even wat? Als jij maar een of ander vooruitzicht had, dat je met een gerust gemoed de Inverramsay in de steek kon laten.

Tien dagen na je aankomst berichtte de sergeant je, dat je je als schoonmaker en manusje-van-alles in een ziekenhuis kon aanbieden. Je loon: 1 doller per dag, plus kost en inwoon. Bij valavond graaide je je schaarse bezittingen bij elkaar en verliet ongezien het schip.

De daaropvolgende dagen poetste je je half bewusteloos in dat ziekenhuis. In geen geval wilde je op straat komen te staan voordat Kapitein Cromby en de zijnen hun opsporingen naar de kontraktbreker hadden stopgezet. Elke minuut, elk uur, elke dag werd je enthousiaster. Als je een ogenblik vrij had, dwaalde je door de stad en keek je je de ogen uit het hoofd. Je liet het roer los, bolde je zeilen en gaf je over aan de bruisende energiegolven van San Francisco.

Wat betekenden in godsnaam die affiches met To Hell with Spain, remember the Maine? Vragen stellen. Gelach om je Brits accent, om je onwetendheid ook.

You never read any papers, boy?

Tijdens een haastige lunch las je een van de vele gloeiende artikelen over de gebeurtenissen op de Filipijnen. Discussies. Het wordt de hoogste tijd dat Amerika zijn plaats inneemt naast de grote Europese mogendheden! McKinley is een schijterd! Hij had al eerder moeten ingrijpen! De Filipijnen, dààr gebeurde het! Als je niet alleen een stomme getuige, maar ook een deelnemer wilde zijn van en aan de nog te schrijven wereldgeschiedenis, dan hoorde je nu op de Filipijnen te zijn! Soldaat worden. Vrijwilliger, zoals zovelen.

Eén vrije dag volstond om je euforie zodanig te voeden dat ze je regelrecht naar Montgomorystreet leidde. Heel even aarzelde je voor het grote bord waarop US Recruiting Office te lezen stond. Dan stapte je resoluut naar binnen. Niet loslaten nu. De droom gevangen houden.

Achter een schrijftafel zat een onderofficier. Je durfde hem niet aan te spreken, durfde niet eens te kuchen. Je wachtte geduldig, zoals je dat in het Damiaaninstituut en later in Birmingham had geleerd. Na enkele minuten kreeg de onderofficier je in de gaten en wenkte je.

Wat hij voor jou kon doen, young man?

Jij wilde soldaat worden, sir.

En hoe oud was jij dan wel?

Eenentwintig, sir.

De militair keek je doordringend aan, lachte. Als je een snor zou hebben, dan zou hij je misschien geloven, maar nu vermoedde hij dat je niet ouder was dan vijftien. Je wilde nog zeggen dat je eigenlijk negentien was, maar je vreesde dat je je dan helemaal belachelijk zou maken.

Of iemand borg voor je kon staan.

Je kende niemand in San Francisco, sir.

Dan diende je naar je ouders te schrijven voor een toestemming en een geboortecerticifaat.

Dat zou je doen, sir.

En dat deed je ook. Opzettelijk verzuimde je te vermelden waarvoor de documenten moesten dienen.

Twee maanden later, om precies te zijn op 21 december 1899 stapte je, gewapend met de gevraagde documenten, opnieuw het bureau binnen. Het toeval wilde dat dezelfde onderofficier dienst had. Trots en een tikkeltje nonchalant stapte je op hem toe en overhandigde hem te papieren. (…)

Name?

Peter Jules van den Broeck

De fronsrimpels op het voorhoofd van de klerk. Je nam welwillend de pen van hem over en schreef zelf je naam op de stippellijn.

Born?

Lichtaart, Belgium, February 1, 1880. El, aai, sie, eetsj, tie, dubbel ee, aar, tie.

De klerk schreef Lechtaart. Je stak een wijfelende vinger op, trok hem weer in. Nu geen moeilijkheden. Nu niet. (…)

Twintig minuten later had je je eed afgelegd, en je snelde terug naar het ziekenhuis om je loon op te strijken (‘We’ll miss you!’).

Diezelfde dag nog meldde je je aan in een kamp, waar je werd ingedeeld bij de ‘L’-compagnie van het 43rd United States Volunteers Infantery Regiment. Tot je groot ongenoegen werd je twee dagen later tot compagnie-klerk benoemd.

Peter Jules van den Broeckdoor Walter van den BroeckDit is een fragment uit ‘Aantekeningen van een Stambewaarder’. De boeken van Walter van den Broeck verschijnen bij De Bezige Bij Antwerpen. Op een legale manier kon je immigratie nooit worden geregeld. Gelukkig waren de immigratiewetten in die tijd niet zo erg streng. Je arriveerde en je ging gewoon aan de slag. Verder werden er geen vragen gesteld.Spoedig knoopte je kennis aan met een sergeant van de havenpolitie. Of die je geen job kon bezorgen? Om het even wat? Als jij maar een of ander vooruitzicht had, dat je met een gerust gemoed de Inverramsay in de steek kon laten.Tien dagen na je aankomst berichtte de sergeant je, dat je je als schoonmaker en manusje-van-alles in een ziekenhuis kon aanbieden. Je loon: 1 doller per dag, plus kost en inwoon. Bij valavond graaide je je schaarse bezittingen bij elkaar en verliet ongezien het schip.De daaropvolgende dagen poetste je je half bewusteloos in dat ziekenhuis. In geen geval wilde je op straat komen te staan voordat Kapitein Cromby en de zijnen hun opsporingen naar de kontraktbreker hadden stopgezet. Elke minuut, elk uur, elke dag werd je enthousiaster. Als je een ogenblik vrij had, dwaalde je door de stad en keek je je de ogen uit het hoofd. Je liet het roer los, bolde je zeilen en gaf je over aan de bruisende energiegolven van San Francisco.Wat betekenden in godsnaam die affiches met To Hell with Spain, remember the Maine? Vragen stellen. Gelach om je Brits accent, om je onwetendheid ook.You never read any papers, boy?

Tijdens een haastige lunch las je een van de vele gloeiende artikelen over de gebeurtenissen op de Filipijnen. Discussies. Het wordt de hoogste tijd dat Amerika zijn plaats inneemt naast de grote Europese mogendheden! McKinley is een schijterd! Hij had al eerder moeten ingrijpen! De Filipijnen, dààr gebeurde het! Als je niet alleen een stomme getuige, maar ook een deelnemer wilde zijn van en aan de nog te schrijven wereldgeschiedenis, dan hoorde je nu op de Filipijnen te zijn! Soldaat worden. Vrijwilliger, zoals zovelen.Eén vrije dag volstond om je euforie zodanig te voeden dat ze je regelrecht naar Montgomorystreet leidde. Heel even aarzelde je voor het grote bord waarop US Recruiting Office te lezen stond. Dan stapte je resoluut naar binnen. Niet loslaten nu. De droom gevangen houden.Achter een schrijftafel zat een onderofficier. Je durfde hem niet aan te spreken, durfde niet eens te kuchen. Je wachtte geduldig, zoals je dat in het Damiaaninstituut en later in Birmingham had geleerd. Na enkele minuten kreeg de onderofficier je in de gaten en wenkte je.Wat hij voor jou kon doen, young man?Jij wilde soldaat worden, sir.En hoe oud was jij dan wel?Eenentwintig, sir.De militair keek je doordringend aan, lachte. Als je een snor zou hebben, dan zou hij je misschien geloven, maar nu vermoedde hij dat je niet ouder was dan vijftien. Je wilde nog zeggen dat je eigenlijk negentien was, maar je vreesde dat je je dan helemaal belachelijk zou maken.Of iemand borg voor je kon staan.Je kende niemand in San Francisco, sir.Dan diende je naar je ouders te schrijven voor een toestemming en een geboortecerticifaat.Dat zou je doen, sir.En dat deed je ook. Opzettelijk verzuimde je te vermelden waarvoor de documenten moesten dienen.Twee maanden later, om precies te zijn op 21 december 1899 stapte je, gewapend met de gevraagde documenten, opnieuw het bureau binnen. Het toeval wilde dat dezelfde onderofficier dienst had. Trots en een tikkeltje nonchalant stapte je op hem toe en overhandigde hem te papieren. (…)Name?Peter Jules van den BroeckDe fronsrimpels op het voorhoofd van de klerk. Je nam welwillend de pen van hem over en schreef zelf je naam op de stippellijn.Born?Lichtaart, Belgium, February 1, 1880. El, aai, sie, eetsj, tie, dubbel ee, aar, tie.De klerk schreef Lechtaart. Je stak een wijfelende vinger op, trok hem weer in. Nu geen moeilijkheden. Nu niet. (…)Twintig minuten later had je je eed afgelegd, en je snelde terug naar het ziekenhuis om je loon op te strijken (‘We’ll miss you!’).Diezelfde dag nog meldde je je aan in een kamp, waar je werd ingedeeld bij de ‘L’-compagnie van het 43rd United States Volunteers Infantery Regiment. Tot je groot ongenoegen werd je twee dagen later tot compagnie-klerk benoemd.