IN MEMORIAM FRANK VANDENBROUCKE

OCTOBER 1, 2010

 

In Memoriam Frank Vandenbroucke(6 november 1974 – 12 oktober 2009)

Frank Vandenbroucke heeft altijd gelijk

Martelaar sterft in zijn ultieme wedstrijd voor een beter wielrennen

Door HANS ROBBERECHTS

Door zijn genetica en zijn omgeving was Frank Vandenbroucke voorbestemd om topprestaties in het wielrennen te behalen. Vanuit het labo bleek dat hij beschikte over uitzonderlijke gaven wat betreft type spiervezel, conditievermogen en biometrie :  vooral zijn maximale vermogen versus zijn gewicht was fenomenaal hoog.

Maar daarmee alleen win je geen klassieker : je hebt een winnermentaliteit nodig, men moet een wedstrijd kunnen lezen, etc. …beroepsernst, discipline…

Op de begrafenis hoor ik van een generatie– en dorpsgenoot hoe die als jonge kinderen onder elkaar rondjes fietsten op het dorpsplein in Ploegsteert : deze jongen won maar één keer – maar die keer achtervolgde VDB de ongelukkige met een zakmes omdat hij niet had kunnen winnen…

Ik leerde VDB kennen als een jonge wolf, een lefgozer, boordevol zelfvertrouwen : met de blik van ‘ik ga het hier eens bewijzen’ – ‘ik doe het’ – ‘kijk maar’. VDB had een eigen mentaliteit : hij was ongeveer tweetalig opgegroeid, woonde aan de grens met Frankrijk – de blik evengoed naar Lille als naar Kortrijk of Moeskroen gericht. Hij was een jochie met zin voor mode en de moderne trends van zijn tijd. Zijn ambitie was om de absolute top te behalen, beter dan Nonkel en Pa Vandenbroucke. Of hij ooit de ambitie had om een lange loopbaan vol te fietsen ? Ik denk van niet.

Als je in het land van Eddy Merckx geboren bent, ben je op voorhand verloren. En een verliezer was Frank niet.

Wedstrijden lezen kon hij als geen andere : L-B-L , iedereen weet het. Maar heb je ook gezien hoe lang VDB bleef zitten in zesde positie op La Redoute en pas toesloeg wanneer hij met zekerheid wist met hoeveel voorsprong hij op de top als eerste kon doorkomen.

En toen verdiende hij al 1 miljoen euro per jaar : voldoende om iemand de goesting te ontnemen om een volledige loopbaan af te maken. “Hoeveel klassieke overwinningen heb ik nodig om er dan definitief van te kunnen rentenieren …?”, hoor ik hem redeneren.

Aan de top blijven is het moeilijkste zegt het cliché : voor VDB onmogelijk – of onbelangrijk ? Een vedette blijven, misschien ? Heeft iemand hem verteld dat de twee jaren na LBL cruciaal waren voor de uitbouw van zijn carrière en van zijn persoonlijk geluk ? Waarschijnlijk wel…Of was hij al lang blij met de door televisiebeelden mythisch geworden L-B-L.

En toen gebeurden er een aantal rampen kort na elkaar : VDB was een gigantisch trots persoon. Er gebeurden zaken die hij nooit ofte nimmer had verwacht : deze koers heeft hij niet kunnen lezen. En de koers van zijn leven devieerde voorgoed. Als een crimineel voor de camera’s, voor dagen aan een stuk. Dit is erger dan de middeleeuwse schandpaal :  miljoenen kijkers die dat fragment mee kunnen beleven.

Voor een gevoelige, trotse koning was dit de genadeslag die hij niet meer te boven zou komen. Aangebracht door de keizer van de maffia, per ongeluk in samenwerking met de Paus van het gerecht van Dendermonde. Frank had trouwens ‘gewoon’ geleefd volgens de leefregels van het wielermilieu…

De rest is geschiedenis : Ja ?

Neen, de rest zit in het hoofd van Frank en in zijn boek. Op de begrafenis leer ik ook dat een oom van hem ook een zeer labiele psychische gezondheid had. En dat de Franstaligen in dit land de inhoud van zijn boek niet kennen – wegens niet vertaald : ook niet het stuk over de methode voor ‘euthanasie’.

Er was nog één wedstrijd. In dit Leven was er nog één Klassieker te rijden : het ultieme gelijk halen : het grote gelijk over de levensloop van Frank en de visie over het moderne wielrennen. Hij en hij alleen zou beslissen hoe hij de eindstreep zou halen. Frank wist duidelijk wie zijn echte vrienden waren. En hoeveel mensen hem in de steek hadden gelaten. Hij was bijna helemaal alleen komen te staan. Zelfs het dreamteam rond de modekinesist werd gereduceerd tot een werkrelatie.

In Franks hoofd was hij vandaag nog altijd de Klassieke God – je moest hem maar aan de start krijgen van die wedstrijd en hij zou hem terug binnenhalen. Nog één keer een klassieker winnen – heeeel het land op zijn kop zetten : zoals het nu al op kleine schaal gebeurde in de criteriums.

Maar niet voor de wereld daar buiten. Die verwachtte veel meer van dit grote talent : we leven hier niet in een land of een tijdsgeest die een éénmalige schittering van een supertalent blijft waarderen !

“Ik heb de onweerstaanbare drang teruggevonden om dat opnieuw te bewijzen,” dacht hij.  “Als jullie mij die kans niet geven, hoe kan ik dan nog eervol door het leven gaan ?  Hoe kan ik dan mijn carrière eervol afsluiten ? Ik wil het nog één keer bewijzen”, … in mijn hoofd ? …

Of was VDB bezig met een hoger doel ? Hij was immers een van de weinigen die het aandurfde om als actieve renner openlijk over dopinggebruik tespreken, over lef gesproken… of was het een geniale aanzet om verder te kijken naar een nieuwe visie ? Het wielrennen zonder gewetensbezwaren.

Maar wat vond het milieu daarvan ? Hoeveel mensen had hij ooit al zelf in de kou laten staan ? Zou hij anders al een nieuw contract op zak gehad hebben ?

Of is het meer het hogere doel van deze auteur ? Kunnen wij vanaf nu niet met andere wielernormen door het leven gaan!?  Er bestaan immers ook wetenschappers die in het geheim geneesmiddelen op atleten uittesten.

En wanneer komt de eerste statisticus in de studio live verslag geven over de kansberekening dat heel het peloton aan doping zit …? We moeten ervan af dat een wielrenner een bedrieger is: het systeem zelf deugt niet en is niet aangepast aan de realiteit van de sportwereld.

Het wielrennen kleeft nu toch aan onze ribben. Maak van VDB een martelaar die gestorven is voor het Hogere Wielrennen ! Wij hebben zo graag kampioenen : wel winnaars moeten per definitie vooral rekening houden met zichzelf.

Geef de Coureurs de morele status van een Paracommando : zij kiezen ervoor om eervol naar het front te gaan. Zij kunnen er nu eenmaal elke dag het bijltje bij neerleggen.

Vermits het afschaffen van doping niet mogelijk is – dat is al uitvoerig bewezen : laat ons van nu aannemen dat een beroepsporter doping neemt – of straffe medicijnen : schaf het woord doping meteen ook af.

VDB wint deze wedstrijd – zoals zijn grootvader politieman in Ploegsteert : VDB heeft altijd gelijk !

“ALS JULLIE DENKEN GELIJK TE HEBBEN–  DAN STOP IK HIER”

Hij kan de aanzet zijn voor een doorbraak– met de goede wil van alle andere betrokkenen en belanghebbenden : het gevecht voor het terugwinnen van de integriteit van het wielrennen : weg met de gespletenheid in de media en de sport.

De koers is te schoon !

Kuis hem grondig !

(Dit artikel verscheen oorspronkelijk in de Gazette van Detroit – Vol. 96 #10 van 27 mei, 2010.)