ANKE LOH: AMBASSADEUR VAN DE ANTWERPSE MODE

THE GLOBAL SPHERE

MAY 12, 2010

BY AMAR TRIVEDI

Het Nederlands van Anke Loh is net iets te goed, net iets te precies. Het doet me denken aan die scène in “My Fair Lady” waar professor Higgins vertelt wat zijn Hongaarse rivaal na het bal over Eliza Dolittle zegde: “Her English is too good, he said, she must be foreign,…” Maar af en toe komt er onverhoeds een typisch Antwerps “Amai!” naar boven.

GvD: Anke, jij staat bekend als een Antwerpse modeontwerpster, maar is dat een zweempje van een Duits accent dat ik hoor?

Anke Loh: Ja hoor, ik ben in Duitsland geboren en volgde de richting snit en naad in Düsseldorf. Toen zocht ik naar een hogere opleiding in die branche en Antwerpen was in 1995 al een hele tijd een grote naam op modegebied. Ik werd verliefd op de stad, ik ben er negen jaar blijven hangen en ga nu nog elke zomer terug.

GvD: En nu woon je in Chicago.

Anke Loh: Dat was heel eigenaardig. Ik werd in 2005 uitgenodigd om hier een jaar te komen als ‘Visiting Artist’, en nadien bood men mij de kans om les te blijven geven aan de school van het Art Institute. Dat was te mooi om te weigeren.

GvD: Vind je het hier niet te koud, in de lange winters?

Anke Loh: Nee, de koude stoort mij niet. Er is hier ook zoveel te doen en te zien. En de zomers zijn prachtig. Er zijn mijlen en mijlen fietspaden langs het meer! De huren zijn hier wel ontzettend duur. Ik viel bijna omver toen ik hoorde wat een appartement hier kostte. Ik zei, zijn ze gek? Dat betaal ik niet! Maar ik had geen keuze. Maar nu woon ik goedkoper, niet langer in het centrum, maar in Wicker Park, een zeer leuke buurt.

GvD: Hoe heb jij je naam gemaakt in de modewereld?

Anke Loh: Geluk gehad, zou ik zeggen. Een collectie die ik in 2000 op een internationaal modefestival in Frankrijk vertoonde won de eerste prijs. Daar was nogal wat media hype rond… Nadat ik afstudeerde heb ik een tijdje kostuumontwerp gedaan in België, onder andere voor de choreografe Anna Teresa De Keersmaeker, en heel wat freelance werk.

GvD: Ik ben zeker dat er wel meer talent bij te kijken kwam dan geluk. En hoe is het om hier les te geven?

Anke Loh: Ik doe het heel graag, maar het was toch even wennen. Culture shock, hee… Wij, nuchtere Europeanen, laten onze gevoelens niet zo blijken. De Amerikanen zijn veel spontaner. Na vijf jaar heb ik er nog steeds moeite mee om uitroepen als “Great! Fantastic!” over mijn lippen te krijgen.

De verwachtingen van de studenten liggen ook heel anders. In België en in Duitsland vindt een leerkracht het meestal niet nodig iets te zeggen als het werk goed is. Dat is maar normaal. Het is onze rol te verbeteren. Maar hier zijn de studenten zwaar ontgoocheld als ze geen enthousiaste aanmoediging krijgen. Van in de kleuterschool zijn ze gewend dat hun kleinste prestatie geprezen wordt. Hun zelfvertrouwen hangt ervan af. Maar voor mij is dat toch moeilijk, hoor. Wij zijn dat niet gewoon.

GvD: Wil je dan liever terug naar Europa?

Anke Loh: Toch niet. Ik zou wel graag de oostkust verkennen. In New York zou ik heel graag een tijdje willen wonen. Ik was daar in februari voor de ‘Fashion Week’, waar ik mijn nieuwste collectie voorstelde, en ontmoette er een boel collega’s uit Antwerpen en ook heel wat plaatselijke Vlamingen. Dat was toch wel plezierig. (EK)